شیرین بیان

خاطرات امروز... دلتنگی های اتفاقی

2011-12-07T19:16:00.001-05:00

پشت پنجره نشسته ای، گرم و امن، کمی آنطرف تر برف می بارد و در دل شادمانیِ کوچکی داری. به اعماقِ دلت که سرک می کشی خرده شادمانی هایی پیدا می کنی که دل گرمت می کند. به سمت در حمله می کنی، قفل عرق کرده از بس شرم دارد از بسته بودنش! هوای سردِ تازه را می بلعی و چند ثانیه ای به کاجِ سفید و سبزِ حیاط خیره می مانی. لحظه ها نوشتنی و خاطرات ثبت کردنیست. در را که قفل می کنی به حال خود می نگری که در امنیتِ این شهرِ کوچک هنوز هم پارانویای قدیمت را حفظ کرده ای. کاش همۀ خصایصِ قدیمت را داشتی، آرام نهیبت می زند. بغض می کنی و صندلی، پشت میز جابجا می شود تا بنشینی و بنویسی "خاطرات امروز".

بغض امان نمی دهد! گویی با اینکه گاهی باور داریم از خوشبخت ترین ها هستیم، سرمان درد می کند برای اشک و بغض. دلتنگ می شویم برای فشاری توأم با لذت، روی گلو! تعبیر کودکانه ام بود که "قلبم اومده اینجام"، با اشاره ای به گلو!

دلتنگی های اتفاقی را اضافه می کنی به خاطراتِ روزت. چشم می دوزی به درختِ کاجِ تزئین شده و دوباره شادمانیِ نه چندان کوچکی به سراغت می آید... شنبه باز متولد خواهم شد!

B A 578

2011-12-07T17:52:00.001-05:00

How come I start day dreaming every time I'm in this class?! Writing my notes on a piece of paper, thinking of posting it on my blog sometime later! And Prof. Warren is talking about corporate technology management.

So many things have happened lately, good and bad, like every time I've been away from posting for a while.

First, I update you with some good stuff!

The Thanksgiving break has just passed, not to mention the week after that is over too! We went to Boston, one of my two most favorite cities in the US (of course! Among those that I've seen). I love everything about this place. From the atmosphere to pavements and how people dress. It gives the city a European touch, you love to admire! And it's always been amazing how seeing a relative can brighten up your day; Speaking of visiting my cousin and her adorable wife, followed by a nice time with friends at Finale. And a great breakfast at new friends' place topped the trip off.

Now let's get to one of the worst things that can happen. It occurred 2 weeks ago when British embassy in Tehran got invaded by a bunch of savage ignorant creatures, aka animals. That's a shame! Nothing to say! I shouldn't even compare them to animals! I feel so bad for the ones who had their passports and other documents with the embassy, waiting for their visas to be issued. Should they now look for them in the streets of Tehran or in Basiji's hands?

As someone once said: "Nothing is predictable when it comes to Iran!".

Some words about this blog!

2011-11-05T12:22:00.000-04:00

It might seem a little too late for writing a post on why I chose this name for my blog or what is the whole purpose of blogging here... but as they say, it's never too late!I always had this on my mind to start writing publicly but I was kinda scared. One day I just overcame my fear and started blogging on blogfa. Naming it "Asbechin", which reminded me of my uncle and his arbor in a village in the north of Iran, I started blogging. Well, It just didn't turn out to be the one I wanted and in the meantime a good friend of mine suggested to open a blog on blogger. I gave it a try...
This time I contemplated all the details. Well, not all but most of them including the proper name! Licorice... "Wait... wait.. it is either taken or for some other reasons they are not allowing me to take this sub-domain!" that's what I thought, "but thanks to spelling differences, I have another option! Liquorice." Hmm! This wiggly red line appears every time I write Liquorice! Liquorice, Liquorice, Liquorice!!! With no specific reason, I decided to start with lik-ə-rish!! It was a hassle; Therefore I changed it to liquorice, still not good enough but better in so many ways. After all being said, the gist is to say the Persian word for licorice which makes more sense for a personal blog! It is called "Shirin bayan" in Persian, "bayan" meaning statement, by which I meant to bring "Shirin's statements" to reader's mind, still having doubts if it worked or not though! Help me with this!

Hmm! Somewhat!!

All in all, I thought of this blog to be a place to share my concerns, thoughts and sometimes my diaries. Although I haven't got as many feedback as I expected, I'm happy with what I'm doing. I know that one day I will appreciate it all and this gives me the power and motivation to keep up. If you only knew how your comments or even stats of the blog make my day.

The one who invented trick or treat

2011-10-31T18:05:00.002-04:00

Yes, I invented "trick or treat"
So you could fill your mouth with sweets--
Candy bars and lemon drops,
Marshmallows and Tootsie Pops,
Butterscotch and bubble gum.
Hold out your hand--they'll give you some
Chocolate kisses, Jujubes,
Sourballs and jelly beans.
Have a cake--some cookies too.
Take a couple--grab a few
Peppermint sticks and candy canes.
Slurp some soda, munch a pie,
Don't let those M&M's go by,
Chew that toffee, munch those treats,
Get that caramel in your teeth.
Then come see me I'll be here--
I'm your friendly dentist, dear.

Shel Silverstein.

Note!

2011-10-31T16:38:00.002-04:00

It's been a long time since I've written a serious post! I have to get serious ASAP! I'm leaving it here as a note for myself and for you to know that... I know! These recent ones are not the best posts I've ever written!

Btw, Happy Halloween!

پانزده دقیقۀ دلنشین!

2011-10-27T01:13:00.001-04:00

همه چیز از یه عکس شروع شد! دلم یک دفعه واسه خودم تنگ شد. واسه قدیم ها. خیلی قدیم ها! واسه سه چرخه سبز پلاستیکیم... امیردشت. دوچرخه قرمزم... خیابون سامان. سوپر سامان... پشت بوم خونه و اون دلهره ای که اومد سراغم وقتی فهمیدم همسایه پشت شیشه وایساده و داره منو نگاه می کنه! یادش به خیر... سامان...! هر وقت می رفتم در حیاط رو باز کنم با خودم خیال می کردم منتظر بوده و الآن که من رو دیده کلی خوشحاله. چه کیفی داد روزی که حسشو فهمیدم و بعد اون همش خودم رو گرفتم براش! یاد شیطنت های ساختمون سامان، حتی پارک پرنس و اون حس تازۀ قشنگ که همیشه موندنی شد... اووه! چقدر به نظر دور میان اون روزها. اون لحظه که از بیرون اومدم و نتیجه کنکور رو شنیدم! نه! دلم هیچ واسه استرس اون روزها تنگ نشده! اشتباهی یادم اومد!! واسه روزی که احساس کردم بزرگ شدم... ساعت 6 صبح وقتی داشتم تو خیابون ونک می رفتم به سمت میدون که سوار تاکسی بشم و برم دانشگاه. وای اون روزی که پراید مولی رو بردم دانشگاه بی آب و روغن وسط اتوبان مجبور شدم هم کلاسیِ "هنرپیشۀ" دانشگاه روپیاده کنم که مولی میاد به دادم می رسه نبیندش... مولی اومد و تنها آدم پیاده کنار اتوبان رو سوار کرد و گفت خر خودتی! چقدر با "م" خندیدیم! چه خل بازی هایی تو نیایش در آوردیم سر صبحی تو راه دانشگاه! "الف" کجایی؟ یادته به امید اینکه یکی از عکس های دوتاییمون بیاد دم خونه چقدر گاز دادیم با اون ماتیز پرنده؟! اون روزایی رو که "چو باد عزم سر کوی یار" می کردم! عربده هایی که سر آدم های زبون نفهم کشیدم... چه کیفی می کردم بعدش از خودم! اوه اوه! روزی که اون اس ام اس اشتباهیِ رفت واسه همونی که نباید می رفت و چقدر با مامان قهقهه زدیم...

مـــــامــــــان زود بیا! حیف اون 5 سال آخر ایران بودن که باهات درد دل اساسی نکردم و چقدر مشغول دغدغه های بی خود بودم و با خودم فکر می کردم آدم شدم! وای از اون روزهای آخر، روزهایی که بابا اصرار داشت که باید برم و تنهایی رو تجربه کنم! و روزی که تو هواپیما یک قطره هم اشک نریختم! چقدر برام عجیب بود. شاید چون شماها اینجا بودین. و روزی که بلیط برگشت به ایرانم رو براتون فرستادم که کنسلش کنین... هیچوقت یادم نمیره وقتی به بابا تو یاهو مسنجر جریان رو گفتم یا وقتی پای تلفن بهم گفتین "شیرین صدات خیلی سرحاله، کارا جور شده؟ خبریه؟" و من گفتم "مامان، دیگه منتظر جور شدن چیزی نیستم! تموم شد!" با خودم می گفتم "الآن مامان فکر می کنه زده به سرم!" چقدر خوبه حالم که از اون موقع خیال جفتتون راحته. چقدر دل تو دلم نیست که زود دارین میاین و هر وقت بخوامتون نزدیکمین.

پس چرا الآن که اینقدر همه چی خوبه و رو به راه باز من دلم اون روزها رو می خواد؟ اون روزهای خنده دار و پر دغدغه که اعصابم رو خورد می کرد! آدمیزاد عجب موجود عجیبیه! تو 15 دقیقه از 3 سالگی تا 26 سالگیشو مرور می کنه و لحظه لحظه اش ، پرت و پلا، میاد جلوی چشمهاش!

Morning bless!

2011-10-17T17:17:00.000-04:00

There was a bunch of high-school students shouting out to be picked by a director.
It was all happening in a class that I was teaching!
The director had come to choose one of my students for a role. They were all so excited and were trying so hard to stand out among their classmates.
The noise they were making started to get annoying... so much so that it woke me up... and it was then when I figured out that it was all about a cacophonous crow (it even rhymes!) who was either singing his disturbing morning carol or complaining about the freezing breeze in the middle of October!

So then I got up, cursed the crow, shut the window and went back to bed. That was the start of my day, although it's been good so far.

No one can ever understand me better than...

2011-10-11T21:41:00.002-04:00

That's it for now!! Precise and concise! Well, not exactly.

My own pipedream!

2011-10-04T21:45:00.003-04:00

It has long been a dream for me... To... hmm! You don't expect me to reveal my most interesting hope on my weblog! Do you? Well, then you're wrong. I'm not gonna do that anytime soon. I can give you some hints though! That's not all about me. It has some things to do with the whole world... Ahh! That's not world peace, c'mon! I'm not a beauty pageant and this is not Miss United States! By whole world I mean, "my whole world" which is defined as the people that I know and those whose decisions affect my life! If I could only get people to do what I think is right, this would never be a pipe dream. Any guesses?!

Let's drop it! My "golden" friend is coming to the US... after 2 years. I'm so thrilled. Although she's going to stay in West Coast for now, but it's the best thing that can happen to me in the midst of being exhausted of friendships in this small town! A genuine one is coming, yeah!

وقتی 2 هفته مریضی!

2011-10-04T21:14:00.001-04:00

باز دوباره دلم هوای اونجا رو داره. کی می شه فقط 3 روز بتونم برم یه سر بزنم، یاد خاطرات رو زنده کنم و با کلی خاطره داغ و تجربه های کوتاهی که تا یک عمر باهام می مونن برگردم؟ چه جوریه که حتی یادش هم سرحال میاره آدم رو! ای ویزای یک بار ورود که همین الانش هم باطل شده به حساب میای... هر چی می کشیم از دست توِ و اون ا.ن. بی پدر و مادر.

بعضی ها از جور در آمدن چیزی نمی فهمند... بعضی ها از هیچ چیز چیزی نمی فهمند... !

2011-09-20T18:27:00.008-04:00

آدم ها با هم فرق دارن. همین تفاوت هاشون هست که شخصیت می ده بهشون. بعضی ها کم فرق دارن، بعضی ها زیاد. بعضی ها شخصیت متزلزل دارن، مال بعضی ها محکم و استوار! گروهی از شخصیت کم بهره بردن، گروهی هم زیاد. ولی این بین هر از گاهی یکی پیدا می شه "بی شخصیت"!

و اما آدم هایی که شخصیت خودشون رو پیدا کردن... باز اینا هم چند دسته می شن.

بعضی ها ادعایی ندارن. واسه خودشون میرن و میان. تک و توک از بینشون آدم های خیلی جالب پیدا می شه.

یک گروه می شن اونایی که سرحال و سر زندن، خلاصش می شه: با حالن. هستن ولی کم هستن. ای کاش زیاد بودن.

یک سری فکر می کنن که با حالن. خدا زیادشون نکنه!

بعضی ها می خوان با حال باشن. تلاششون قابل تقدیره و آرزوی موفقیت دارم براشون.

بعضی ها حرف زیاد می زنن. رو اعصابن!

بعضی ها خوب حرف می زنن. آدم لذت می بره.

بعضی ها حسودن!

بعضی ها بی نهایت نازنین هستن. دلت می خواد سفت بغلشون کنی.

بعضی ها رو هیچ دلت نمی خواد بغل کنی! از بس که نچسبن!

خدا نیاره اونایی رو که عقده ای باشن!

بعضی ها چیز خاصی نیستن، ولی چنانم و چونانم زیاد دارن!

بعضی ها دوستن باهات. "دوست". زبل بازی ندارن برات! یک کمی فرقشون باهات کمتره.

بعضی ها جون و دلن! اونایی که دلت می خواد همیشه ازشون خبر داشته باشی. اونایی که وقتی پیش هم هستین خیالتون راحته. اونایی که وقتی می بینی ازشون ایمیل داری همون لحظه جواب می دی، دو دقیقه بعد می بینی جوابتو دادن، البته بعضی وقت ها هم خوب طرف دیگه رفته و نیست! اونایی که به هر بهانه که بخواین باهم تماس می گیرین، دری وری می گین و می خندین. فقط همو واسه روزهای سختتون و غر زدن هاتون نمی خواین. اگه نباشن، جای خالیشون سخت اذیتت می کنه. وقتی دلخوری پیش می اد، میان پیش خودت. باهات در میون میذارن و تا حلش نکنن ولت نمی کنن.

بعضی ها هم... آدم هستن اصلآ؟ میان و میرن، چهار تا لکه سیاه از خودشون میذارن! تو هم فقط می خندی بهشون.

بعضی ها هم می رن و همیشه حسرت به دل می مونی براشون. دیگه مثلشون رو پیدا نمی کنی! این یکی رو شنیدم! ندیدم!

بعضی ها هم هیچوقت نمی فهمی چی بودن، از کجا اومدن و چیکار می کنن! منظورشون چیه از این کارا؟!

ولی آخر روز که می شه، هر کسی واسه خودش فکر می کنه کسی بالاخره!

پی نوشت: جمله عنوان و تصویر از شل سیلوراستاین.

One of the most watched videos on YouTube!

2011-09-13T12:55:00.002-04:00

How do you get 180 million people to watch your video?! That's what interests me most!

Remembering 9/11

2011-09-11T01:50:00.001-04:00

Where were you when the World Trade Center towers collapesed? It's been 10 years, but I can't forget about the moment I found out what had happend... It was about 7pm... I was back home in Iran. I was out, shopping with my mom. When we got back home, as soon as we parked the car, my brother jumped out of the house and called us to go in and watch the horrific incident on TV. The south tower was already down and watching the north one falling apart was agonizing. We were horrified.... My causine was in Manhattan and my sister was in Pennsylvania. Everything changed so quickly... How different was life before 9/11? It was way too different for everyone, I guess. My heart goes out to every family and everyone who lost a loved one on that day.

Here's my time!

2011-08-10T14:02:00.001-04:00

Well, after being away for a while, I'm back again. I've been thinking of updating my blog for a long time, but I was too busy. Honestly, I've been busy doing nothing or sometimes relaxing for the past two weeks! It may sound weird, but I was exhausted. I barely had time to rest after the thesis defense... We had a week to jampack two three-hour sessions with course materials and ,believe me, that was tough! All in all, it went well and here I am, doing fine, getting ready for a great time ahead of me.

To take a look at the plan, we'll first have the graduation ceremony which my sister's gonna be there as well as some other friends. I have some plans to throw out a party; let's see how they work. Afterwards, we will head to a Pennsylvania State Park to revive the good spirit of camping. Then, guess what? I will go to CA to visit my nephew who is almost six months old now. Words cannot adequately express how excited I am...

After that I will be back in Happy Valley to start a new semester loaded with works.

So, what's happening nowadays? I'm working out to get back in shape. Not too hard, but like an hour a day. Except for yesterday and the day before which it raised up to 3-4 hours. One was to help a good friend move, and the other one was caused by a temptation to play basketball, finally! And speaking of moving reminds me of all good friends that are going away to pursue the best life they deserve. C'mon! Break a leg gals!

That was all... for now! I thought it's good to update you on my current situation and to let you know how I am doing.

Stay tuned for forthcoming updates!

احساساتی شدم

2011-06-27T21:24:00.003-04:00

بعضی وقت ها هست که احساست خیلی خوبه... فکر می کنی یک کم زیادی خوش شانسی!

می ترسی!

Chemistry! Chemistry! Chemistry!

2011-06-25T03:16:00.001-04:00

Lately I've been thinking of the chemistry between people. Such an amazing thing!

I LIED!

2011-06-06T18:19:00.000-04:00

http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=136833946
Anthony Wiener admitted to inappropriate contacts after lying straight into interviewers' eyes a few days ago.
He said "I deeply regret what I've done and I'm not resigning."
The interesting point is where he used "and" to connect two sentences and not "but".
He is indeed a politician!

انسان سالم و بالغ

2011-05-31T11:00:00.003-04:00

با خود و آدم های اطراف در جنگ و ستیز نیست. حضور و محضر خوبی دارد و آرامش بخش است. انرژی مثبت دارد.

نه انتقادگر، بلکه مشوق

نه منفی، بلکه مثبت

نه متکبر، بلکه متواضع

خودنمایی نمی کند بلکه در فضای اشتراکی، دیگران را می بیند و خود دیده می شود.

خوش خلق است و طنز خوبی دارد.
خلاق است.

بر تو حس برتری و قدرت ندارد.

زیبایی ها را می بیند و به زبان می آورد.

در ارتباط با او حرمتت حفظ می شود. برخورد محترمانه است، نه فقط الفاظ محترمانه. احساس نمی کنی پس ذهنش چیزی می گذرد و تو باید انرژی صرف کنی تا آن را کشف کنی. حس می کنی حال تو درک می شود. آرامش داری. زخم زبان نمی شنوی. اعتماد می کنی. با گذشت زمان احساس امنیت می کنی و قصه های دلت را بازگو می کنی. شوق شنیدن و شوق حرف زدن داری.

این متن رو اتفاقی در یکی از دفترهام پیدا کردم. نمی دونم خودم نوشتمش یا از جایی خوندم و یادداشت برداشتم. می ذارمش اینجا هم استفاده کنید هم گم نشه بین این همه دفتر و نوشته!

I'm just writing!!

2011-05-30T00:49:00.007-04:00

This coffee tastes like venom, pit viper venom! I've never tasted that thing though!

Just closed curtains of three huge windows in my office, put a big poster on the not-so-small rectangle glass placed in the center of the door and locked the door! FYI, I'm gonna spend the whole Sunday night in the office. Not just a regular Sunday night! This is the memorial weekend. Well, in this respect, I'm "remembering" old days when I used to stay up in the library or at this exact same place, studying for final exams! That doesn't seem too far away at all! It shows how much fun I had during the past 11ish months (and the rest is yet to come!).

As the saying goes, time flies faster as you are joyful. I should act like I'm extremely happy and enjoying the moments to deceive time, provoke it to be quick, not to fell behind.

One quick thing! Davin is now three months old plus 4 days. :D

Infused Borage

2011-05-24T16:08:00.002-04:00

دم کردۀ گل گاو زبان می خوریم برای تمدد اعصاب... که بتوانیم هیجانات را کاهش داده، ماتحت را بر زمین نهیم و پایان نامه بنویسیم و از گوش دادن به آهنگ های بزمی خودداری کنیم. دلمان نیز لک زده است برای کِمِر...

The new gas coupons!

2011-05-04T17:44:00.005-04:00

I didn't realize it, but there are new coupons out that will soon be good for one gallon of gas at most retailers. I have seen them around, but until recently never realized their actual worth.

You probably have one or two just lying around somewhere. Soon it will be time to use them before they lose their value and it's too late!!

See coupon below:

Obama got Osama! Did he?

2011-05-02T16:32:00.009-04:00

While I was browsing the net and reading the news on Osama Bin Laden's death I came across this article which claims the picture released of his disfigured face is fake. It then crossed my mind why did they ~~bury~~ throw his body at ocean/sea?! I asked it at the very first moment after I heard about the act and I was answered that "Maybe to prevent his grave-site from becoming a holy place for Taliban or to prevent it from further inspiring new terrorists. Anyways, I started googling it, "Why..." and that moment of hesitation brought me here to write a new post!

As you know, Google has this amazing feature called Autocomplete, thus as soon as I wrote the first word, all these suggestions and results about "Why was he buried at sea?" showed up! I guess this was most people's biggest issue of the day.

It turned out that they buried his corpse at sea because U.S. couldn't find a country to accept him for burial! How silly! Now they are starting to doubt whether they had killed the real Bin Laden!

Couldn't they just capture him alive? Don't you think an eye for an eye makes the whole world blind?

* Cartoon by CHRISTO KOMARNITSKI

گردش علمی

2011-04-29T11:26:00.011-04:00

همینجوری! چون یک دفعه دلم خواست. چون استادم پریروز اومد بهم گفت به جای دوشنبه، پنجشنبه یا جمعه کارتو ارائه بده. من هم خوشحال شدم و انگار یه تز کامل شده بهم دادن، خیالم راحت شد!

بله بله! همونطور که از شواهد پیداست، من دارم تز می نویسم و خوشحال هستم! البته لازم به ذکر است که تا اینجاش هنوز خیلی اتفاق خاصی نیوفتاده ولی خلاصه حسابی درگیرم دیگه. بیشتر از لحاظ فکری مشغولم کرده و خوب نوشتنش قسمت لذت بخش قضیه است. از یک طرف فکر آب کردن این لایه عجیب چربی دوره دنده هام هستم! یادمه همیشه دوستام از اینکه من دنده هام زده بود بیرون گله می کردن! حالا کجان که ببینن؟ گوشت دنده رو می شه کیلویی ۱۰،۰۰۰ تومان فروخت! همین حالا هم که من تصمیم به این راسخی گرفتم ، مهمونی پشت مهمونی، جشن پشت جشن!

از یک طرف نگران اسباب کشی هفته دیگه هستم. بالاخره از این White Course رهایی پیدا کردم من. میرم یه جایی که هنوز خونه رو ندیدم. البته عکسشو دیدم، از بیرون هم یک لحظه از دمش رد شدم. به نظر جای خوبی میاد. فعلا برای سه ماه تابستون که وسایلم رو بذارم توش ، یک ماه هم عملا توش زندگی کنم و برای دفاع آماده بشم.

این پایان نامه هم که خوب باید تا وسط تابستون تموم بشه که بتونم دکترا رو شروع کنم. انگار که خیلی مشتاقم!!!

و اما دیروز. با استادم رفتیم کارخونه پلت. دو تا. یکی Mifflintown و یکی Coatesville .

صبح ۹ قرار داشتیم و من تازه ۸ بیدار شدم! تا ۴ هم گشنه و خسته شده بودیم. خواستیم بریم Hershey Chocolate World ولی به جاش رفتیم ناهار خوردیم. در راه برگشت هم رفتیم Gettysburg و یک مرور عالی بر تاریخ امریکا داشتیم. خیلی خوب بود.

بماند که چقدر تو ماشین چرت زدم و خجالت کشیدم وقتی Chuck راجع به مالکیت تفنگ در امریکا صحبت می کرد! ولی در عوض سر تا پا گوش بودم وقتی از انقلاب فرانسه و جنگ داخلی امریکا و ایدولوژی ها و مذاهب مختلف حرف می زد .

Little Round Top که به قولی نقطه کلیدی نبرد Gettysburg بوده.

Celebration!

2011-04-22T11:23:00.008-04:00

Today is Earth Day! Recycle something... Plant something...
We recently planted an avocado tree! Well, not the actual tree, but the pit.
It's as easy as 1..2..3!
All you need is an avocado pit, 4 toothpicks (we used matches instead), a water container and to follow this link.
They say: "The best time to plant a tree is twenty years ago. The second best time is now."

Feeling crowded?

2011-04-19T11:48:00.000-04:00

The next time you feel as though you need more space for your office or lab to properly get more job done, take a look at this:

Now that's crowded!

A trip down the memory lane!

2011-04-18T15:42:00.006-04:00

The other day I was sitting in my office trying to concentrate on studying and there was this song playing "Blackmore's night - Beyond The Sunset". I suddenly felt so nostalgic, the next thing I knew I was on Google Earth looking at the streets of my hometown. I took a glimpse at "Alef St.", where the song reminded me of and then searched for E. Emdad, where I used to live. I zoomed in, details became clear to a certain degree. I searched for many places, felt like I had a quick trip which I really wish I could. Even for only a day, that would be perfect. To walk all those streets I never got a chance to walk, to memorize every corner and every inch of the city, and to see the things I never liked glancing at.

Did I ever say I would never miss Tehran? Well, hear the confession, that was just a hyperbole.

!نرسد به دست طرف

2011-04-05T01:20:00.004-04:00

کاش حال و احوال می کردی. کاش به جای این دلخوری ها خوبی ها رو یاد آوری می کردی. کاش می تونستی جوری باشی که باهم دوست بمونیم.

من یادم نیست چه روزی صبرم تموم شد. یادم نمیاد چه روزی از "به زودی" گفتن هات خسته شدم. ولی میدونم وقتی اتفاق افتاد همه چیز برای همیشه تموم شد. اتفاقی که هیچوقت فکرشو نمی کردم... هیچوقت فکرشو نمی کردی...

در هر حال بیشتر از یک سال گذشته. راهمون خیلی عوض شده و دور شده، همینطور خودمون. نمیدونم هنوز در همون شرایط هستی یا نه! میتونستم بدونم اگر فقط یک کمی منطقی با این قضیه برخورد می کردی. یا بهتره بگم اگه منطقت یک کمی مثل منطق من بود. مهم نیست. امیدوارم جای خوبی از زندگیت باشی. امیدوارم خوب باشی.

می دونی؟ شاید بهت حق بدم که فراموش نکردی. انتظاری هم نیست که آدم فراموش کنه، ولی جوره دیگه ای برخورد می کردی بهتر نبود؟ نمیدونم!

خلاصه که چون میخواهی بدونی پشیمونم یا نه بهت میگم: من از راهی که اومدم راضیم. شاید موقعی برسه که از این راه هم راضی نباشم! کی میدونه؟! ولی حتی اگر فرصت برگشتی هم باشه، من نیستم! میخوام پیش برم. تو هم سعی کن ادامه بدی.

زندگی کن!

پی نوشت. وقتی نمی خوای جواب بدی ولی می خوای حرف بزنی.

I ran a half-marathon and I liked it. :)

2011-03-22T14:16:00.011-04:00

Well, I did it! In two hours 33 minutes and 36 seconds. Not bad! Huh? I will start gearing up for the next one as soon as cramps in my knees and thighs go away. This time, aiming for less than 140 minutes.

Happy New Year!

2011-03-19T04:07:00.006-04:00

سال نو مبارک.

خیالِ خواب ندارم

2011-03-15T06:19:00.006-04:00

حس عجیبی دارم که نمیدونم چیه! نگرانی و دلهره، دلخوری و آزردگی، غصه و ناراحتی؟ میدونم که دلخورم، از بس که اشک میریزم. میدونم که نگرانم، اونقدر که خوابم نمیبره. میدونم که غصه دارم، تا جایی که نمیخوام صبح بشه و آخرین روزی باشه که پیش خونواده هستم. ولی حسم با اینکه ترکیبی از این احساساته یه ناخالصی هایی هم داره. یه ذوق. ذوق از چیزی که نمیدونم بهتر بود نمیدونستم یا الان که میدونم بهتره چون کوکم میکنه. هر چی هست حالم رو بهتر میکنه. یا بهتره بگم حالم رو متعادل میکنه.

ولی با این وجود، دلم یه دوست مثل قدیم میخواد که بشینم باهاش حرف بزنم.

Y, A, Sh, M, E

کجایین آخه شماها؟ نمیفهمم کسی نمیتونه مثل شماها باشه یا من نمیخوام کسی مثل شماها بشه برام! آخه پس چرا من تو این استیت کالج لعنتی جا نمیوفتم! همه چیز اینجا موقتیه انگار! صد سال هم اینجا باشی جا نمیوفتی. چرا حس میکنم این همه حرف تو دِلَمه؟ چطوره که حس میکنم مدتهاست حرف نزدم. چی باعث شد که من این همه تودار بشم؟

" دلم گرفته، دلم عجیب گرفته است."

No to Fb!

2011-03-13T04:56:00.004-04:00

I finally made up my mind. I called it quits and it feels awesome. I've had it in my mind for a long time but was a little uncertain. As always, decision was made abruptly and "that's the way I like it, uh-huh, uh-huh". Missing friends, their birthdays, their love and support, and most importantly a link and a comment referring to you personally could be the reason to change your mind. Incentives acceptable enough to take you back. But the point is that without Fb you get more time to talk to the ones you really love and care about, and at the same time you are staying away of all those things that keep bothering you.

The funny part is when you go back for a sec to check a specific thing that you've been told of and on your homepage, the first thing that's up is on the order of the post that bothered you the most. What would you do? I just laughed a bitter laugh, wondered why!

No wonder why it is fluctuating these days, my feelings. (Sigh)
-----------
I went back and I am trying to improve my self-control abilities instead of brushing the problem aside.

Davin

2011-03-13T03:26:00.001-04:00

Sweet little Davin, my nephew, was born on February 26 at 23:55 EST. He is so adorable, 52 cm tall and weighs 7.10 lbs. Absolutely perfect.

جوابیه

2011-02-23T03:29:00.008-05:00

وسط جریان به دنیا اومدم، با صدای "آژیر خطر"های بمباران لبهام رو ورچیدم و گریه کردم، سر مرگ خمینی از فرط بچگی غصه خوردم، وقتی می ساختند یادمه، به جایی رسیدم که واسه اصلاحات ذوق می کردم، امیدوار، تند و تیز ولی نیمه آگاه. قلم چی نرفتم، اما کنکور همون شتره بود که خودت می دونی! قتلهای زنجیره ای رو مثل چی دنبال می کردم و به خودم می لرزیدم، چطور ممکن بود سران ساکت باشند؟ با این حال وقتی ایران بحرین رو می زد می اومدم تو خیابون و تا ساعت ۲ صبح تو ترافیکِ یک طرفۀ ولی عصر می موندم و محل هم به بنرهای تبلیغاتی عالیجناب سرخپوش نمی ذاشتم.

سبز شد، درگیر شدم، امیدوارتر، تند و آتشین تر و این بار کاملاً آگاه. دغدغه ام شد جنبش، شد احقاق حقوقم، شد احترام به انسانیتم. سرخوش و خرّم بودم. حالِ خوشم ادامه داشت ولی گل همین پنج روز و شش باشد!

با نگرانی داشتم می خوابیدم، رادیو موبایلم رو روشن کردم و هدفونش رو گذاشتم تو گوشم و خوابیدم. با اسم منحوسش بیدار شدم! شنیدم با بیشترین آراء! اختلاف راءی، باور نکردنی! ۶ صبح بود. پاشدم تو خونه شروع کردم به راه رفتن. لحظه به لحظه حس نفرتم بیشتر می شد. زدم بیرون. دکه روزنامه فروشی توی میرداماد هنوز روزنامه ای رو داشت که تیتر صفحه اولش "ما پیروز انتخابات هستیم، به همه مردم تبریک می گم." بود. ولی وهم و خیال بود انگار. شلوغ شد. هنوز هم درگیر بودم، پا به پا. حتی در حد اعلامیه پخش کردن. اما طولی نکشید. کشتند و من ترسیدم.

بر حسب اتفاق ۲ ماه بعد بار و بندیل بستم و راهی سفر شدم. حالا دورا دور نشستم، نظاره می کنم و همه حس های قدیمی رو دارم همزمان باهم تجربه می کنم. گریه می کنم، غصه می خورم، ذوق می کنم، به خودم می لرزم، بعضی وقتها بی محلی می کنم، نگرانم، گاهی باور نمی کنم و گاهی هم می ترسم و همه و همه اتفاق می افتند وقتی که من هنوز امیدوارم.

پی نوشت: این متن در پاسخ به یادداشت "آنروز تو کجا بودی؟" س.خ. نوشته شده است.

Dear Homo sapiens,

2011-02-22T15:58:00.005-05:00

Contemplate these pictures for a moment...

You can't even see our planet in the left one! Here we are; we are all in that little point next to the sun. All our misery, all our bliss. All religions, all races. All countries, all governments. Six billion souls in constant agitation.

How little are we in this universe with all our problems and our differences? How fragile we are!

I wonder does a person who holds an extraordinary personal power ever notice these facts...

۱۳۹۰

2011-02-20T23:20:00.004-05:00

چقدر عالی! میتونم اینجا پینگلیش بنویسم و خودش تبدیل میشه به فارسی. خوشمان آمد از این Transliteration . دم بلاگر و گوگل گرم!

اما اصل مطلب. امروز یکم اسفند بود. ایمیل بلیط فروشی مهمونی سال نو رو که به بچه های Iranian Student Association زدم حس عید نداشتم. چند لحظه پیش پیاز سنبل رو دیدم که ساقه اش داره بزرگتر میشه و از خاک بیشتر در میاد، کلی ذوق کردم. گیاهِ آزی و امیررضا هم که اینجاست رو نگاه کردم، دیدم داره برگهای تازه میده که خیلی هم سرحال هستن و وجه تمایزشون با برگ قدیمی ها رنگه تیره ترشونه؛ یک دفعه این تو ذهنم اومد که یک ماه دیگه به عید مونده. فقط یک ماه! عجب سالی بود هشتاد و نه. چه خبر بود! هم در حد شخصیِ خودم هم کلی. این آخرا هم انگار تازه یادش افتاده و تند تند پشته هم بعضی اتفاقها دارن میوفتن. البته هنوز اصلی هاش موندن. باز هم در حد شخصی و هم کلی. بعله! بعله! این هفته بنده خاله میشم. به دنیا میاد خیارشور. حالم حرف نداره.

اما یک اسفند این رو هم یادم میاره که ای کاش این مملکتِ آبستنِ حادثه هم خیال ما رو راحت می کرد. کی میدونه آخرش چی میشه؟ اصلاً آخرش کِی هست؟

گذشته از اینها به نظرم هزار و سیصد و نود خیلی میاد! انگار همشو زندگی کردم!

بیست و پنجُم

2011-02-17T02:02:00.008-05:00

نمی دونم بار اول اسمت رو از کجا شنیدم ولی می دونم توی فیس بوک بود. رفتم گوگل کردم، صفحۀ ویکیپدیا اومد. گفته بود محمد مختاری طی جریان قتل های زنجیره ای ترور شد! یادم اومد اسمش رو ولی تو این نبودی. رو فیس بوک اسمت رو نوشتم و چند تا پیشنهاد مختلف با اسم تو اومد. اونی که توجه ام رو جلب کرد لوگوی بیست و پنج بهمن داشت. کلیک کردم. به آخر صفحۀ اول رسیدم "پیام های قدیمی تر" رو زدم... آخرین "وضعیت" رو دیدم، دقیقاً زیرش یکی از کامنت هایی که نوشته بودی رو هم دیدم. سمت چپ صفحه عکس پدرت، برادرهات و خواهرت رو دیدم. به همشون سر کشی کردم ببینم در چه حالی هستن. اشک تو چشمهام جمع شده بود و در عین حال نمی خواستم خیلی فضولی کنم ولی انگار می شناختمت و داشتم دست و پا می زدم که از یه جا بفهمم همه اش دروغه! آخه تا اون موقع فقط صانع رو می دونستم و خبرها حکایت از کشته شدن یک نفر می کردن. ولی با چه سرعتی خبر پخش شد و من هنوز اشک می ریختم و می گشتم تو صفحۀ دوستات تا خبری ازت بگیرم. خبر کوتاه بود؛ ایستاده رفتی.

Obama was here, visiting our University Park!

2011-02-03T11:23:00.005-05:00

How would you feel if you forget to put the article "the" for "public" and "general public"? What if it happens in a group email? Hmm!

Although it's not that big of a deal, after one and a half years of living and studying in an English speaking country you have built high self-expectations and when they are not met, you feel disappointed. Don't you?

Losing self-confidence is not an issue here! You know you're good but you feel like you are afraid of other people's judgement. Don't let them bother you.

"You have to learn the rules of the game. And then you have to play better than anyone else!" Einstein.

عكس يادگاري/اختصاصي

2011-01-16T01:06:00.006-05:00

دلم برات تنگ شده! همین الآن اومدم خونه و الکی رفتم فیس بوکم رو چک کردم. یکی از دوستامون که تازه پیشت بود چند تا عکس گذاشته بود و تو هم توشون بودی. دلم ضعف رفت وقتی دیدمت. یاد دیوونه بازی هایی افتادم که با هم در میووردیم. یاد شیطنت هامون. چقدر دلم می خواست همه چیز همون دفعه اول که رفتی ویزا بگیری خوب پیش می رفت و نزدیکم بودی و باز از اون کارها می کردیم. یاد اون روزی افتادم که بدون اینکه به کسی بگیم پیچوندیم و رفتیم بام تهران. یادته تلفن خونه تون رو دایوِرت کردی رو موبایلت که اون هم همه اش ظاهراً گفته بوده در دسترس نیست!!! وای وقتی برگشتیم دم در خونتون! داشتیم سکته می کردیم! یا اون شب که مامانت اینا مهمونی بودن... صنم و بهاره یادته؟ محمد یادته گفت "شیرین!! این چیه؟" یا اینکه تو می خواستی مسجد پیدا کنی بری توش! روز اولی که همو دیدیم نشستیم همه زندگیمونو واسه هم تعریف کردیم. از همون موقع جوری شدیم که همه فکر می کردن من و تو از قبل همدیگه رو می شناختیم. بعد با بهار دوست شدیم. مایکروویومون رو یادته؟ گروه رقص متوازن چی؟ راستی اینجا قراره واسه جشن نوروز برقصم! رقص شیرازی رو با دو تا از بچه ها تمرین می کنیم ولی در آخر قراره بشیم یک گروه ده-پونزده نفره که رقص های محلی ایران رو انجام بدیم. پریروز اولین تمرینمون بود و به یاد تمرین هامون تو خرد یک خل بازی اساسی در آوردم بچه ها دهنشون باز موند. خونۀ نسترن اینا اومد تو خاطرم. روزی که بهت گفتم پذیرشم اومده یادته چه حالی داشتم؟ یادت میآد با هزار تا آرزوی اینکه بهم ویزا ندن رفتم آنکارا؟ آخ که وقتی ورق زرده رو بهم داد نمی دونستم گریه کنم یا چی! روزایی که می اومدی پیشم و من نقشۀ خونه مو نشونت می دادم... تو هم میشستی رو زمین اتاقم می پرسیدی: "اینو می خوای ببری؟ نه؟" (پرت میکردیش تو سطل آشغال) یا می گفتی: "آخه چند تا شلوار تو خونه ای می خوای با خودت ببری؟" بعد فرداش میومدی فحشم می دادی که "مگه دیروز نگفتی اینو نمی خوای؟ از تو آشغال برداشتی و گذاشتی تو چمدون؟"

دیوونه دیگه نتونستم طاقت بیارم... اشکم در اومد.

دم در خونتون باهات خداحافظی کردم، زود اومدم بیرون چون سخت بود برام. ولی هیچوقت فکر نمی کردم ممکنه این همه طول بکشه و نبینمت.

چقدر دلم می خواست اون روز بودم و می بوسیدمت ، بغلت می کردم و فشارت می دادم و بهت می گفتم بهترین دوستمی و برات آروم می خوندم "عروس چقدر ..."
و این روزها من نیستم که با کله بیام پیشت و بشینیم رو تختت، چیپس بخوریم و حرف دلمون رو به هم بزنیم. مراقب خودت باش و قوی باش. روزهای خوب در راهه.

The return of a minor blogger!

2011-01-10T15:50:00.001-05:00

It's been more than a month since the last post! I posted once but I deleted it without any particular reason.
So many things have happened. I need a lot of time to cover all. Following is the summary:
I had a blast on my birthday. Not only a day, which was exactly a month ago, but a week full of surprises and a violin. :)
Then came the Christmas break when I left for California to visit my mom who had just arrived, and soon-to-be-parents.
I headed back on December 30th. After eight days, those one and a half hours of flight delay was kind of annoying, but at the same time it was surprisingly exciting!
The new year started with a breakfast with friends and a trip to New York on the following day. I should say it was my first time being in New York and it was fascinating! Those huge billboards blew my mind. The m&m's world could be a heaven of my childhood dreams. I'll try to post the story of those two trips in the coming days.
Finally, here we are again, in my office with a bunch of undone works...
Conclusion: Party hard, study harder!
Did I just ruin a quote?

عمو شلبی

2010-12-06T15:17:00.011-05:00

آرزوهایی که حرام شدند:
جادوگری که روی درخت انجیر زندگی می کردبه لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم.

لستر هم با زرنگی آرزو کرد دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد، بعد با هر کدام از این سه آرزو، سه آرزوی دیگر آرزو کرد.

آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی.
بعد با هر کدام از این دوازده آرزو سه آرزوی دیگر خواست که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا... به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد برای خواستن یه آرزوی دیگر تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به... پنج میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن جست و خیز کردن و آواز خواندن و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر بیشتر و بیشتر.
در حالی که دیگران می خندیدند و گریه می کردند عشق می ورزیدند و محبت می کردند لستر وسط آرزوهایش نشست آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا و نشست به شمردنشان تا ... پیر شد و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند آرزوهایش را شمردند حتی یکی از آنها هم گم نشده بود همشان نو بودند و برق میزدند بفرمائید چند تا بردارید به یاد لستر هم باشید که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!

Don't eat the first snow!!

2010-12-02T09:14:00.002-05:00

This is my December...

Yesterday we got the first snow here. It was amazing. The whole arboretum scene turned out white within hours and seeing a real Christmas tree in the lobby of my department reminds me that this is my time of the year. My December.

Delight your Visual Sense

2010-11-28T18:07:00.006-05:00

It's been almost 2 months since the first time I made an African Violet bloom! I had had(!?) more than five and none really came to this point. But this time, we are growing two of them and set up a competition. It didn't really matter who won cause I just wanted to trigger them. Those furry leaves with blue-white and pink flowers are precious. I am so thrilled. :)

Well-tuned!

2010-11-26T16:03:00.010-05:00

I miss playing the violin. Can't wait to start over again, although I know it won't be easy!

I used to play this piece:

!فرمایشات

2010-11-23T15:04:00.005-05:00

سن ازدواج ۱۶ الی۲۰ ، تنظیم خانواده هم بی خیال! چه شود!

!میز بدو، شیرین بدو

2010-11-21T17:21:00.003-05:00

دیروز آخر اسباب کشی یکی از دوستان رفتیم پیتزا و نوشیدنی(!) بخوریم، گفتیم کمکی هم بکنیم. هِی گفتند "شیرین زورش زیاده، شیرین زورش زیاده!" من هم خُب جو گیر شدم! میز ترکید، من هم پخش زمین شدم. ساقه و ریشه ام کبود شده، چه کبودی.

شب رفتیم Harry Potter and Deathly Hallows. نه کتابی خوانده و نه فیلمی دیده، فقط ریز به ریز داستان رو شنیده بودم، داشتم لذت می بردم که درد مکرر اومد سراغم. وسط ترین صندلی از وسط ترین ردیف بودم. یک ساعت زودتر رفته بودیم که جای خوب توسالن سینما گیرمون بیاد. نود دقیقه تحمل کردم ولی بیشتر نتونستم! مجبور شدم از سالن بیام بیرون و تا آخر فیلم نشستم دم در. چه فکرهایی از ذهنم گذشت... چقدر صحنۀ لیز خوردن میز از بالای کامیون بارکش به نظرم مبهم اما وحشتناک و در عین حال خنده دار میومد. همین موقع ها بود که فهمیدم چقدر پام ناجور کبود شده.

حالا امشب با پای کبود و دردی رفع شده تصمیم داریم دوباره بریم سینما و دیشب رو بازسازی کنیم.

Poll

2010-11-19T17:02:00.004-05:00

Sheereen!

How does it look? How would I react if someone comes up with this new spelling of my name and claims not only that this is the right one but tries to convince me that I made a huge mistake writing my name with "I"!? Will I feel disrespected? Am I going to ignore the person who started writing my name like this or will I just consider him/her as a not-so-important opposer?

I'm in a relatively similar debate, but not about my name. About a heritage culture's title.

The issue is as follows:

Nowruz vs. Noe-rooz!

Do we have the right to change the spelling of words depending on how we feel they're correct? What does the science of speech have to do with this?

REM

2010-11-17T12:10:00.012-05:00

چه استرس و چه نگرانی هایی از اینکه درس را بلد نیستم. امتحان دینی و فارسی بود. معارف و ادبیات نبودند. سال های راهنمایی ولی مراقب امتحان معاون دبیرستان بود. فارسی را بلد بودم، با اینکه درس نخوانده بودم ولی درکم بد نبود. دینی هیچ! از درک خبری نبود و نیست. بغل دستیم سعی داشت کمکم کند ولی من بر خلاف همیشه رویم را بر می گرداندم! مراقب شک کرد؛ معلمی که پشت سرم نشسته بود خطاب به معاون دبیرستان گفت "نگران نباش، این برگه را نشانش می دهد، نگاه نمی کند." هیچی ننوشتم!

این یکی مثل کنکور بود. اضطراب همان اضطراب ولی دلم عجیب خجسته بود! ساعت هشت امتحان شروع می شد و من خوشحال - خوشحال ساعت ده و نیم دم درب ورودی بودم. اولین درس طبق روال ادبیات بود. ادبیات فارسی. اما دومی به جای عربی، معارف بود! از گرفتگی ماهیچه هایم یا شاید هم از سرما بیدار شدم. چقدر خوب که دیگر امتحان در حد زیر دانشگاه ندارم.

و اما قبل از اینکه این را بنویسم داشتم فکر می کردم که اینها چی هستند؟ به شخصه وقتی احساس خوبی به همراهش باشد، می گویم رویاست و وقتی ناجور باشد کابوس. توهم های بینایی! رویا گونه و یا کابوس وار.

چرا تازگی ها برایم مهم تر شده اند؟ خوشم می آید. از اینکه زیاد خواب ببینم لذت می برم. موقعی بود که یا خواب نمی دیدم یا اگر هم می دیدم یادم نمی ماند. همه جورش غنیمت است. رویا باشد در لحظه کیفش را می بری، کابوس باشد بیدار که شدی خوبی ها را درک می کنی.

دست مترجم گوگل درد نکند!
پی نوشت: REM همان Rapid Eye Movement یا حرکات سریع چشم در خواب است.

REM - Losing My Religion

"Welcome Friends!"

2010-11-15T16:12:00.003-05:00

I just decided to send out an email to a group of friends and invite them to visit my blog. It was not an easy decision, revealing my beliefs and personal thoughts to people who know me or at least think they know me. We might have so much in common or might think way different. No big deal! I value criticisms and appreciate encouragements. The point is that from now on I'm more responsible for what I say and how I think since my words reflect my brainwork. Sounds challenging! I like it though.
Last but not least:
I would like to welcome you all and wish you a pleasant journey through my posts. And don't forget to come over for updates.

Desire!

2010-11-15T15:14:00.006-05:00

I feel the need of writing! This computer doesn't provide Farsi font, and I don't have enough time to waste on "Google translate". Also there's no creativity left!! I'm using it all to make some nonsense assumptions for my thesis! Therefore I want to write in plain Farsi. Farsi, Farsi, Farsi!! Why does this zig-zaggy red line appear under the name of my language!? Look at the suggestions: Tarsi, Farseeing, etc. How about Persian? Aha. :) Honestly I prefer Persian! I've heard that Farsi is the arabicized form of the word, since Arabs don't have "P"! How ridiculous!
Q: Is there anyone reading my blog? Probably no one knows of it! But where do these stats come from? 2-3 audience each day but no comments! I should email the link to some of my friends. But... I preferred to stay anonymous. Well, drop it! Let's go public! It might be a good motive.

صدایش را دوست دارم

2010-11-02T11:58:00.005-04:00

زود رسید. خیلی زودترهم می رود!
همیشه برف را بیشتر از باران دوست داشتم. خیس نمی شدم! امسال، دیروز برای اولین بار احساس کردم چقدر دوستش دارم. پاییز را. چند لحظه ای منتظر بودم، کنار یک تپه برگ خشک. قرمز، نارنجی، زرد و گاهی هم قهوه ای. پاییزش چند رنگ است. بی اختیار پریدم وسط. آخ که چه لذتی داشت شنیدن خش خش برگ خزان.

هیچ گفتم چه زود می رود؟ امروز صبح چمن ها یخ زده بود. وقتی قدم بر میداشتی... چرق!

No Diary!

2010-10-29T17:54:00.002-04:00

How many people do you know who are secular? How many has left their religion or are just ignoring it?

At first, one needs to distinguish between Secularism, Laicism, Atheism, Agnosticism, being Irreligious, et cetera.

I'm gonna define all these concepts based on The Oxford English Dictionary and/or Wikipedia.

Religious: Of a person or group of people: bound by vows of religion; belonging to a monastic order (OED)

Irreligious: Not religious; hostile to or without regard for religion; ungodly; godless (OED)

but not all people classified as irreligious are necessarily without belief in the supernatural or in deities (W)

Theism: The belief that at least one deity exists. It has two different aspects: 1) Religious Theist, 2) Non-religious Theist (W)

Atheism: Disbelief in, or denial of, the existence of a God (OED)

Agnosticism: The view that the truth value of certain claims specially metaphysical claims is unknown or unknowable. It is divided into several sub categories: Agnostic atheism, Agnostic theism, Agnosticism, Apathetic or Pragmatic agnosticism, Ignosticism, Strong agnosticism and weak agnosticism. (W)

Secularism: The belief that morality should be based solely on regard to the well-being of mankind in the present life, to the exclusion of all considerations drawn from belief in God or in a future state. (OED)

Also, Secularism is the concept that government or other entities should exist separately from religion and/or religious beliefs (W)

Laicism: To make lay; to deprive of a clerical character; to secularize (OED)

I'll leave you with a couple of questions...

What are the differences between Secularism and Laicism?

Have you ever seen an Invisible Pink Unicorn?

خاکی و صمیمی و گرم

2010-10-18T23:51:00.007-04:00

عدل همین امروز که لپ تاپم رو با خودم نبرده بودم دانشگاه، هوس پُستِ فارسی زد به سَرَم! جا دارد از Google Translate تشکّر کنیم و برای پدرش طلب آمرزش.

یک روز که مثل روزهای دیگه نبود حس جالبی داشتم، 18 اوت 2009 بود و من داشتم میومدم اینجا که الآن هستم. چون مسیر طولانی بود ترجیح دادم با هواپیما بیام. دلیل توقّف بین راه نه نقص فنّی هواپیما بود و نه سوخت گیری. به جهت خالی نبودن عریضه! به هر حال هر کسی باید یک جایی یک توقّفی داشته باشه تا حس هایی رو تجربه کنه.

خوشحال - خوشحال از مبدأ که خداحافظی می کردم به این خیال بودم که خُب سرویس رومینگ یا همون Roaming برقرار است. بله! ما رسیدیم نیمه راه و سرویس بی سرویس! انگار افتادی تو یک "جزیرۀ بیابانی". رفتم سراغ همین لپ تاپی که امروز ظهر همراهم نبود. سئوالم این بود: چطور ممکنه!؟ چطور ممکنه اینترنت فرودگاهِ به این بزرگی، با این همه دبدبه و کبکبه بر روی عموم بسته باشه؟ آخه این انصافه؟ و اگر این اتفاقات نبود من الآن اینها رو نمی نوشتم.

به درهای بسته خورده بودم، اینترنتِ کامپیوترهاش هم پولی بود و مگه من با خودم پول مملکت خارجی داشتم! همش همین دلار و دینار بود! از خیرش گذشتم. سعی کردم کتاب Veronika Decides to Die رو بخونم ولی چون قبلاً زبان اصلیش/م (!) رو خونده بودم حوصله ام نکشید. راه افتادم.قدم زدم.قدم زدم.دیدم خُب... من اینجام. امّا هیچکس نمی دونه که کجام.حتّی نمی دونن هستم یا نه! وای، عجب کاری! چی می شه اگه انجامش بدم؟ اونجا فکر کردن بهش ذهنم رو قلقلک داد. باور نکردنیه که همین الان هم اون حس بهم دست داده. قلقلکم میاد! دقیقاً زیر استخون های جمجمه. تواین گیر و دار بودم که ترکیب شماره پرواز، اسم خط هوایی، اسم مقصد و شمارۀ دروازه (!) - ای که می شنیدم جریان خون رو تو مغزم زیاد کرد، آنقدر زیاد که با قدرتِ تمام فکرهای قلقلک دهنده را به سویی راند و دست بر carry-on رفت و لحظاتی بعد ما "جزیرۀ بیابانی" را ترک کردیم.

حالا "میم" بده!

میگَم، چه خوب شد خودم رو گم نکردم! نه تنها این، بلکه پیداش هم کردم.

With the past, I have nothing to do. :)

2010-10-13T15:28:00.005-04:00

Have you ever been in a situation which you are afraid to admit. Admit what? It doesn't really matter in this article since it's all about having a not so good experience, being in the same state of affair but trying hard not to call it the way you did before!

Frankly, I don't know whether I'm admitting that I'm afraid or I'm afraid to admit.

Seriously! Is it that hard to overcome the consequences of a background, even if you had cleared your mind complètement!?

Drop it! Everything is going to work out well.

اندر احوالات ما

2010-10-12T16:24:00.007-04:00

حال و احوال خوب است و آنچه بر خوبی اش می افزاید آرامش است.

به قول مارگوت بیکل و از زبان احمد شاملو: دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند.

دلم تنگ شده بود و به بهانه ای با خاله و شوهر خاله صحبت کردم و دلم کمی باز شد.

دلِ خواهر (سببی!) کوچکم هم به دلایلی گرفته بود. با هم صحبت کردیم و طبق اعتراف خودش دلش کمی باز شد.

و امّا می ماند رؤیاهای آدمی...

آسمان پرستاره با ما یار است، بسی!

پی نوشت: حال و هوا بارانی شد! به سبب نوشتۀ زیر یک عکس توسط خواهر سببی. احساس کردم وقتی اشک ریختن سرِ کار لذّت بخش است، آن لحظه به یاد ماندنیست.

Mother knows best!

2010-10-07T19:50:00.002-04:00

I turned to her to relieve my anxiety!

All of a sudden, I felt exhausted. I needed to talk to someone. A good friend, preferably the best friend. Anyone other than Mom?! I couldn't even think of!

I picked up the phone, pulled up the contact list, selected "Calling Card". Right when the recorded voice started speaking I pressed "1" and subsequently I dialed "10", which is the speed dial for "Sweet Home". Her voice was like she was expecting it to be my sister or me. She even mentioned that she knew it was one of us. And I started...

- Maman I'm a little depressed! It's been rainy for a couple of days! That might be the reason!

Nonsense!?

Honestly, some other issues are making me uncomfortable. I'm exhausted... of people!! Of their weird acts like their activities on Facebook!! Ridiculous!? I'm tired of their vain pretensions. I can't commune with these kinds of people. What's wrong with me!? Why can't I tolerate being like them? I prefer to speak out when I know what I'm talking about, but it's not happening as often as before! Am I losing my self-confidence!? Too many complains, I know!

- PMS!? Why worry? You'll get over it. But the most important thing is you, yourself. Try to improve your own personality. Be yourself. Don't act. Try to communicate but don't get hitched with the ones you don't admire. And give everyone a chance to be a part of your circle of trust. (And it was the second time I heard something like this!)

Shirin jaan it's Thursday night, we're going to Daei Hosein's place. I have to get ready. I'll call you later. And one more thing! About your self-confidence! You've got to be kidding me!

It was precise and concise, Mom!

I treasure your words of wisdom!

Pickle!

2010-10-05T13:26:00.003-04:00

Being an aunt is exciting! Waiting to become an aunt is even more exciting since you haven't had the actual experience yet. I'm longing for being called "Haaale Chirin"! A cute little naughty boy... I can't wait! I need to improve my abilities on swallowing a baby. :)

ماهی تازه

2010-09-29T18:26:00.008-04:00

وقتی با یک دوست قدیمی بعد از مدّت ها صحبت می کنی، خیلی حس خوبی داری... وقتی می خواهی این احساس خوب رو بنویسی و مدام بین کلیدهای مختلف دنبال " تشدید" می گردی نه تنها حس خوبی نداری بلکه شک می کنی که آیا ارزشش رو داشت اینقدر وقت صرف کنی و بگی حس خوبی داری؟ و وقتی شک می کنی، فکر می کنی و متوجه می شی که خیلی وقته حس خیلی خوبی داری. پس چرا تا حالا نمی نوشتی آخه؟

زمزمه

2010-09-28T01:11:00.009-04:00

کِی رفته ای ز دل که تمنّا کنم تو را

کِی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

Time after time!

2010-09-24T20:35:00.007-04:00

It seems like everything is somehow related to "Time". Well, events are occurring, some last longer, some insist on happening more often and seldom do the most desirable ones happen.

I'm not feeling well, that's why I'm complaining! I have been suffering a weird pain now for about 2 weeks, so I went to see an M.D. today and he told me that "There's nothing significant". Voila! The pain is there again! Now what shall I do? Pain relievers? Is this how I supposed to deal with it for the rest of my life? I feel desperate and exhausted!

I was just about to change the topic when I took a glance at it and reminds me of two song one by Ozzy Osbourne and the other one by Cyndi Lauper. Personally I relate to Cyndi's and have no comments on Ozzy's (I leave it up to you). Aaa! Aazi! One of the persons I really like. A cute energetic artist. One of a kind. I miss her. I also miss so many other nice and unique friends. A dozen of my former classmates had a reunion a couple of days ago. They commemorated us, the friends who couldn't really participate in the event. That's all that matters. Good old friends keep remembering you all because you're not with them anymore!

After coming so far from the start, I suggest you listen to the song mentioned above. There's no time left to continue a disintegrated post. Let's forget about the cohesion in my posts!

Once upon a time, we were all Iranians!

2010-09-23T09:44:00.011-04:00

یه روز یه ایرانیه بود که ترک بود، یا نه! راستشو بخواین آذری بود. مثل خواهر و برادر ما بود. اسمش ستار خان یا شاید هم باقر خان بود. هر چی بود و هر کی بود خیلی شجاع بود، خیلی حمیّت داشت، خیلی نترس بود، یکّه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی براومد. جونش رو گذاشت کف دستشو سرباز راه آزادی وطن و مشروطیّت شد. برای من و تو، برای ایران من و تو، برای اینکه ما و فرزندان ما در این مملکت آزاد زندگی کنیم، فداکاری کرد .

یه روز یه ایرانیه بود، یه رشتی، آره، یه روز یه رشتیه بود، اسمش میرزا کوچک خان بود. او هم برای عنان انداختن بر گاو وحشی قدرت مطلقه تلاش کرد. برای اینکه کسی در این مملکت ادعای خدایی نکند مبارزه کرد. اینقدر مبارزه کرد تا جونش رو فدای ایران من و تو کرد .

یه روز یه لره بود، یه ایرانی لر! برادر هم میهن من و تو بود. اسمش شاهپور بختیاربود. بختیار هم جونش رو برای آزادی و سعادت ایران من وتو گذاشت کف دستش، اگر چه من و تو با او نامهربانی ها کردیم، اما خم به ابرونیاورد. مبارزه کرد تا روزی که دژخیمان دشمن در مأمن و آسایشگاه دور از وطنش، سرش را بریدند و به جدایی من و تو خندیدند .

آری یه روز بود که همه ما یکی بودیم. ترک و لر و رشتی و اصفهانی و عرب نداشتیم. عاقبتش چی!؟ ما شدیم اینی که هستیم و این بود که از هم گسستیم. این بود که ایران ما شد ایرانستان. که هر گوشه اش سازی کوک می کند و به سمتی می رود. در اوج بیچارگی تهرانی ها، تبریزی ها می نشینند و نظاره می کنند و تلافی " یه روز یه ترکه بود " را درمی آورند. در کشاکش کشتار تبریزی ها، تهرانی ها خم به ابرویشان نمی آورند. به راستی ما را چه شد؟

با تشکر از ف.ر

بی محتوا

2010-09-21T13:11:00.003-04:00

باید تکلیف را مشخص کنم!

همیشه بین دو تا شک می کردم. اگر ده ها گزینه هم می داشتم در آخر بین فقط و فقط دو تا نمی توانستم سریع و قطعی تصمیم بگیرم...

در حال حاضر مسئله این است که وبلاگ را به زبان مادری بنویسم یا به زبان "مخاطب عام". عام؟ مخاطب؟ راستش دیروز که آمار وبلاگ را دیدم فهمیدم که مخاطبم می تواند زیاد باشد/بشود. در مدت کمتر از پنج ساعت ده نفر بازدید کننده داشتم و همین کافیست تا یک تازه وارد را بر سر ذوق آورد. ولی این که آیا عموم به زبان فارسی صحبت می کنند یا نه موضوع بحث دیگریست.

مدتی است از آموخته ها استفاده می کنم و اگر امکانش باشد دو گزینۀ آخر را با هم ادغام میکنم. در اینجا، بسته به شرایط، گاهی فارسی خواهم نوشت، وقتی که زمان کافی هست ولی خلاقیتی نیست، و گاهی از امکانات زبان دوم بهره می برم تا به محاوره ای نوشتن نیانجامد، آنجائیکه به دنبال حروف فارسی گشتن زمانبر است و حرف دل را به زبان غیر مادری گفتن خلاقیت می خواهد تا به دل بنشیند.

وقتی که می نویسم ذهنم مرتب می شود. پاسخ سئوالهایم روشن می شود. پس می نویسم. مگر فرقی هم دارد فارسی یا غیر؟ محتوا را بچسب، ذهن مرتب را و باز محتوا را.

Here I am. :D

2010-09-20T18:33:00.005-04:00

At last and in the virtual world "I think, therefore I am!" therefore I write.